Daar sta ik dan, gedropt midden op een drukke kruizing door een share-auto. Van links en rechts komen auto’s en ik wil oversteken, maar ik zie geen stoplichting. Rechts van mij loopt een grote witte koe, met lange horens, bijna tegen mij aan. Vliegen zwermen rondom zijn knipperende ogen. Links van mij staan autorikshaws, en achter mij bevindt zich een zwerm van ca 25 motoren en scooters, die ook willen oversteken. Plotseling begint het verkeer achter en om mij heen, zich te verplaatsen, het ziet er naar uit dat ik kan oversteken. Het verkeer van links en rechts stopt, snel oversteken, gelukkig ik heb de vismarkt bereikt! Stikende vis ligt in rijen van van tientallen rietenmanden te drogen in de zon, waarschijnlijk een lekkernij hier. De dode ogen en de stank trekken mij niet om dit eens te proberen. Nu wachten op de volgende share-auto die me naar mijn plek van bestemming kan brengen: Postoffice Central. Helaas, geen `by airmail` stickers meer, nog maar een dag wachten voordat ik de eerste post kan posten.

Wist je dat:
- Nienke een kakkerlak heeft geroosterd met een elektrische vliegenmepper, nadat de verdrinksdood niet goed leek te werken?
- Dat deze vliegenmepper hier waarschijnlijk voor gemaakt is, omdat hij een behoorlijk voltage heeft en knettert als een gek wanneer je een mug roostert? De muggen lossen op in het niets.
- Nienke en ik gisteren zijn begonnen met ons onderzoek?
- Arjen een baard heeft laten groeien (en dit hem, naar mijns inziens super-gestyled staat)
- De Indiase meiden er niet heel erg weg van zijn?

Zondag hebben Arjen en ik (Irma) voor het eerst een Engels-sprekende kerk bezocht, waar wij ons mogelijk thuis kunnen voelen de komende maanden. Het is een methodisten kerk (zijn oorsprong ligt in Engeland), en het was heerlijk om bekende woorden te horen en bekende liederen te zingen, die je ook in Nederland kan horen. De mensen en hun cultuur waren weer heel anders dan de Indiers die we tot nu toe tegen zijn gekomen. We konden aansluiten bij een groep jongeren die een bijeenkomst hielden. Het zijn engels-sprekende jongeren, die waarschijnlijk dus hoger opgeleid zijn. Enkelen waren zelfs westers gekleed (jeans, leuk bloesje of een shirtje). Tijdens de groepsdiscussie, was het grappig om dezelfde schroomheid en onzekerheid te zien, die je ook bij Nederlandse jongeren tegen komt.
Groetjes Irma

India in krisis?

De kredietcrisis is ook in India niet onbekend. Zo nu en dan staat er in de krant een berichtje over maatregelen die de regering wil nemen. Men maakt zich bezorgd over het sinds jaren niet meer zo lage economische groeicijfer van een schamele ... + 7.1% (Ter vergelijking, ik las op nu punt nl dat de verwachtingen in Nederland zijn bijgesteld van 0% naar –4%). Vandaag stond in de krant dat zo’n 5 lakh (500.000) mensen in India als gevolg van de kredietkrisis hun baan zijn kwijtgeraakt. Maar ja, op 1.2 miljard Indiers valt dat ook wel weer mee. Verder probeert de Indiase regering meer touristen te lokken. Er zijn maar zo’n 500.000 buitenlandse toeristen per jaar volgens de krant. Het zou me niet verbazen als Nederland dat aantal overtreft. Je bent als blanke hier dan ook een wandelende attractie. Overal kijken mensen naar je als je langs loopt, kinderen en soms volwassenen willen je een hand geven, je naam weten of hoe het met je gaat. Samen met hen op de foto is helemaal prachtig, zelfs al is het maar een digitaal plaatje. Bij belangrijke gebeurtenissen of als je ergens op bezoek komt, krijg je altijd een stoel aangeboden waar je op moet zitten, ookal zit iedereen op de grond. Ik weet nu eindelijk hoe een beroemdheid zich moet voelen ;-) Een huisje kopen hier is ook geen verkeerde bezigheid. Voor 20 lakh ruppee (ongeveer 33.000 euro) heb je hier een Indische villa op een hectare eigen grond aan de rand van Chennai of een luxe apartement in het centrum van de stad, beide nieuwbouw. Bestaande of kleinere huizen zijn nog veel goedkoper. En met India als opkomende wereldmacht, is dit gegarandeerd een goede belegging, lijkt mij. Alleen jammer dat je huis dan zo’n pokke-end van Nederland vandaan is. En aan schoonmaken of onderhoud doen de meeste Indiers hier niet zo veel, dat is erg jammer, het verval slaat dan erg snel toe. Aan de andere kant deelt de regering hier gratis kleurentelevisies uit aan iedereen die nog geen kleurentelevisie heeft, n.a.v. een verkeizingsbelofte. Zelfs in de slums, met huisjes van blik of palmbladeren, zul je meestal een TV zien staan...

Over onze eigen gezondheid kunnen we nog steeds niet klagen. Dat geldt niet voor de jongens van de boyshome. Zo’n een tot drie keer per week gaan we met een of meerdere jongens naar het ziekenhuis. Dat kan een soort huisarts in de buurt zijn, die gaf tot nu toe alle jongens dezelfde behandeling, namelijk een prik in hun bil en een setje bij elkaar gezochte pillen, ookal had de ene kiespijn en de andere een rare bult die verschoof van de keel, naar de wang naar de slaap. Er is ook een nurse op de boyshome, maar die heeft 1 jaar opleiding gehad, waarmee je zowel nurse als schooljuf kunt worden... De meeste dagelijkse wondverzorging, hoofpijn, zwellingen, kiespijn, fever etc. en de medicijntoeding wordt dan ook door de vrijwilligers gedaan, ook omdat de nurse er maar zo nu en dan is en er elke dag jongens zijn die medische hulp nodig hebben (meest huis tuin en keukenkwaaltjes, hoewel de slechte hygiene en de wat mindere weerstand vanwege het voedsel, open wonden en andere kwaaltjes hier wel wat ernstiger zijn dan in Nederland). De vrijwilligers verschillen ook wel eens van mening met de nurse. Deze 2 kapiteins op 1 schip situatie is wel eens lastig. De nurse neemt de jongens het lieftse mee naar het (gratis) governemental hospital. Ook hier is de zorg, voor zover ik hoor en kan beoordelen, twijfelachtig. Gelukkig is er ook een privaat ziekenhuis in de buurt, Isabelle Hospital. De vrijwilligers brengen de jongens dan ook het liefst hier naartoe, omdat je een echt onderzoek krijgt, een heldere diagnose en de jongens hier beter worden. Nadeel is dat je hier wel voor moet betalen. Naar Nederlandse begrippen nog steeds een schijntje, de vrijwilligers betalen dit dan ook vaak zelf, maar elke week 1 of een paar jongens, gaat op een gegeven moment toch wel in de papieren lopen. Gister was ik daar ook met 4 jongens en de nurse. Drie jongens met oogproblemen en die jongen met die rare verschuivende zwelling (Mohammed). Terwijl we wachten, sprak ene Ft. Joseph mij aan. Hij was vanuit de naastgelegen provincie Andrapradesh naar dit ziekenhuis gekomen, voor de operatie van 1 van zijn parochianen, een rit van 200 km., speciaal voor dit ziekehuis. De man, de parochiaan, had nierkanker en zou binnen 2 maanden komen te overlijden, een gezin met vrouw en kinderen nalatend. Geld om de operatie te betalen had hij niet. Ft. Joseph heeft met het Isabelle Hospital kunnen afspreken dat van de 50.000 ruppees kostende operatie, Isabelle er 40.000 voor eigen rekening neemt. De overige 10.000 rupees zijn door Ft. Joseph en enkele andere kerkleden bij elkaar gebracht. De operatie vond op dat moment plaats en de man zou verder kunnen leven: een gezin gered. Ter vergelijking: de vrijwilligers hier pinnen zo nu en dan 20.000 rupee (ongeveer 325 euro), zodat je een poosje vooruit kunt. Zo even, hup van je bankrekening, om wat eten en leuke dingetjes van te kopen. Deze man zou gewoon zijn gestorven, was het niet dat Ft. Joseph zich om deze man bekommerd heeft.
Op drukke plaatsen zie je ook meestal bedelaars, mensen zonder vingers, armen of benen, of wel met ledematen, maar zo verschrompelt dat ze alleen maar plat op hun buik op de grond kunnen liggen. Of oude mensjes, waarschijnlijk zonder iemand om voor hen te zorgen. Als je hier oud wordt of je bent vrouw en je hebt geen man of kinderen om voor je te zorgen, dan sta je gewoon op straat, op jezelf aangewezen. En als je jezelf niet meer kunt redden, ga je gewoon dood. Dat is hard, maar wel de realiteit hier.

Tot slot een filmpje van onze straat, op een rustig moment (we zijn hier in een busje op weg naar het circus, nooit geweten dat er 41 jongens plus 3 volwassenen in een 9 persoonsbusje passen...):



Mocht je een berichtje willen wanneer er een nieuwe update is, stuur dan een mailtje naar sameninindia@gmail.com, dan zetten we je in de mailinglist.

Van die dingen

Wat leuk al jullie reakties te lezen! Bedankt daarvoor. We hopen dat de nog komende stukjes niet teleurstellen ;-) Om te beginnen maar even het antwoord op de vraag: “hoeveel euro is dit?” Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet meer precies weet hoeveel biljetten het waren, maar ik denk 1 van 500 en 35 van 100 of twee van 500 en 30 van 100. Het is namelijk 4000 rupee, het maximum bedrag dat je hier enigzins in de buurt kunt pinnen. Daarvoor moeten we zo’n twee kilometer lopen. Het is mogelijk om meer te pinnen, maar daarvoor moeten we naar een pinautomaat bij het central station en dat is zo’n 8 kilometer. Daar kunnen we 20.000 rupee pinnen. Tenzij de biljetten op zijn o.i.d., want regelmatig lukt het maximum bedrag niet. Maar goed, 4000 rupee dus. Volgens ons bankafschrift koste ons dat 64 euro en 32 cent. Daarvan was 1,82 kosten en de rest, 62,50 euro de waarde van 4000 rupees op dat moment (64,000 rupee voor 1 euro) overigens is de koers inmiddels iets veranderd naar zo’n 62 rupee per euro. Het is leuk om te zien hoeveel je met 4.000 rupee kunt doen, terwijl het op je bankafschift in euro’s eigenlijk maar een kleine uitgave is. Laatst heb ik bijvoobeeld nog een fiets laten repareren, een nieuwe rem voor en een nieuwe rem achter en nakijken. Kosten: 39 rupee. Nu kunnen we alledrie ook fietsen en hebben we wat meer bewegingsvrijheid! Er hoeft hier ook niemand dood te gaan van de honger. Op straat heb je voor 7 of 8 rupee al een maaltje rijst met banaan. Ik hield laatst een bedelaar een kwartiertje in de gaten en in dat kwartier had hij zeker al zo’n 10 tot 15 rupees gekregen van voorbijgangers. Als mensen hier sterven, zal dat eerder vanwege het gebrek aan hygiene en dus allerlei ziektes zijn, dan van de honger. Tegelijk merken we dat we ons al aanpassen aan de waarde van geld hier. We maken soms ‘ruzie’ (onderhandelen) met een riksjaw driver over 10 rupees, wat dan dus eigenlijk maar een cent of 14 is. Maar ja, 10 rupee is 10 rupee en als een Indier voor 10 rupee mee mag, dan wij ook. En een andere keer heb je er geen zin in en betaal je zomaar 50 rupee, terwijl je weet dat dat eigenlijk, naar Indische maatstaven, wat teveel is. Allerlei echt westerse zaken zijn overigens wel relatief duur hier, bijna westerse prijzen. Prive internet bijvoorbeeld is hier op het boyshome 3 tot 4 keer zo duur dan wat wij thuis hebben en dan is het nog een tragere verbinding ook. Aan de andere kant kun je in een internetcafe weer voor 40 rupee een uur internetten.

En dan het eten, nee daar kunnen we echt niet over klagen. Vooral op de boyshome is het echt goed eten. Rijst uiteraard, maar ook een diversiteit aan pannekoek/brood (van rijstmeel) achtige zaken, gecombineerd met 1 of 2 curries, zo nu en dan met (kippen)vlees en elke dag wel iets van groenten, spinazie, rode bieten, bloemkool, boontjes, wortels. Wel op Indische wijze bereid, maar we hebben hier 2 ‘masters’ (koks) en die kunnen beslist koken. Ze zijn dan ook de hele dag bezig om het ontbijt rond een uur of 8.00 op tafel te krijgen, de luch tegen 13.00 en het avondeten rond 20.00 uur. Voor de staff en vrijwilligers wordt apart gekookt, wij krijgen dus wel meer groenten en vlees dan de boys. Op de girlshome is het menu iets minder gevarieerd, maar Nienke en Irma lunchen meestal op de boyshome. Daarnaast is er alle gelegenheid om tegen een paar rupees een tros bananen, een kokosnoot of ander fruit te bemachtigen dat overal in elke straat wordt verkocht. Vrijwel elke straat heeft winkeltjes, waarvan vele eet- en/of drinktentjes. Ik heb nog geen straat zonder gezien geloof ik.

En de lucht? Tja, het is anders dan in Nederland. Van de vuilnisbelt hebben we maar ongeveer 1 keer per week een middag of avond last, vooral wanneer ze vuilnis verbranden. De begraafplaats wordt ook maar zo nu en dan gebruikt, heb ik het idee. Je went er aan denk ik, net als al het vuilnis, dat je overal ziet liggen. Daar volgen nog wel eens wat ‘mooie’ foto’s van.

Bij deze update helaas geen foto’s, maar wel nieuws over het sponsorgeld! Bij ons vertrek hebben we een klein uitzwaaifeestje gehouden en vele familieleden, vrienden en kennissen hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt ons wat euro’s, al met al bijna 950,-, mee te geven, om hier te besteden aan de jongens en meiden. We hebben de eerste weken dan ook al goed om ons heen gekeken, waar we dit geld aan kunnen uitgeven. Wat hebben ze het meest nodig en het meeste plezier van, uiteraard in overleg met de staffleden hier. De meest noodzakelijke dingen, zoals een dak en eten zijn hier prima geregeld, dus we moeten verder kijken. Irma heeft voor het girlshome een heel groot whiteboard met toebehoren gekocht. Dit is meteen in gebruik genomen bij de lessen engels en om mooie tekeningen op te maken om gasten te verwelkomen. Zowel Irma als de girls zijn hier erg blij mee! Voor de boys is het iets lastiger, je kunt namelijk niet de ene iets geven en de ander niet of iets anders. Als je dus persoonlijke dingen koopt, heb je die meteen in honderdvoud nodig. Vooralsnog is er dus alleen wat geld besteed aan wat kleine dingen, zoals tennisballen (cricketballen noemen ze die hier) en een aquariumpomp. Een aquariumpomp? Is dat noodzakelijk? Ja, ze hebben hier een aquarium, met vissen. En ze hadden een pomp, zo een die luchtbelletjes het water in blaast. Maar daarvan was de stekker afgeknipt. Op zekere dag zag ik dat de jongens dit ‘gerepareerd’ hadden, op de bekende Indische manier. Dus de drie draden die uit het snoer van de pomp kwamen, hadden ze in elkaar gedraaid met 2 nieuwe draden, zonder tape om de afzonderlijke draden van elkaar te scheiden, en die 2 draden in een stopcontact gepropt. Water + 230 volt + wat losse openliggende elecrische verbindingen, gewoon levensgevaarlijk! Een kind van 12 zou dat volgens mij in Nederland niet bedenken (en er zeker niet de kans voor krijgen), maar hier is het blijkbaar doodnormaal, er kijkt niemand van op. Ik heb dus vandaag voor een paar euro een nieuwe onderwaterpomp gekocht, beter voor de vissen en beter voor de veiligheid. En de jongens? Die waren er dolblij mee! Een nieuwe pomp, waauw, hoeveel rupees? Tien..? Nou, nee ... wel iets meer. Maar we hebben nog ruim 925 euro te besteden en een paar goede ideeen liggen op de plank te rijpen. Daarover meer in een volgende update...

Mocht je een berichtje willen wanneer er een nieuwe update is, stuur dan een mailtje naar sameninindia@gmail.com, dan zetten we je in de mailinglist.

Foto's!!!

Op de heenreis stappen we over in Londen. Daar hebben we dan maar een dagje uit van gemaakt. Toevallig was de eigenaar van het hotelletje waar we sliepen ook een Indier!

Een sim-kaartje kopen kan natuurlijk niet zonder een kopie van je paspoort, je huisadres, een brief met handtekening van je verblijfsadres in India, een pasfoto, de nodige telefoontjes naar weet ik waarheen, een formulier en 6 keer je handtekening ... en een foto met het voltallige personeel en wat toevallige aanwezigen...

Het meisje in het midden is Rosalie. Ze is tegelijk met ons aangekomen en na een paar dagen vertrokken naar een ander project.

Koeien, geiten, kippen, het loopt hier allemaal gewoon op straat. Honden zie je ook veel en zo nu en dan katten.

Onze eerste kamer zag er zo uit. Irma slaapt inmiddels op een andere locatie, het meisjeshuis. Arjen slaapt nog in het jongenshuis, op een andere kamer, maar vergelijkbaar met bovenstaande. Die wasbak en douche zien er goed uit, maar helaas heb ik de afgelopen 5 dagen nog maar 2 keer water gehad, dus dan is het toch behelpen met een emmer en een bakje. En als de douche het wel doet ... er komt alleen koud water uit.

Hoeveel euro is dit?

Irma met 1 van de meiden op de girlshome.

Op het dak van de girlshome. Op het dak is het erg lekker, vooral 's avonds. Koel en een windje.

Een Indier op de foto krijgen is niet zo'n punt. Het kost me meer moeite foto's te maken zonder Indiers er op. Zodra ze een fototoestel zien, vooral de kinderen, is het: one photo, one photo, please?!

Op de boyshome is net een ondergrondse watertank aangelegd, zodat het water schoner blijft. Ook wordt de muur rondom de boyshome nu helemaal afgebouwd, tegen ongewenste bezoekers en een extra barriere voor de jongens tegen weglopen.

Een van de weinige wilde dieren die ik tot nu toe heb gezien. Behalve deze, zie je ook veel Padja's (gekko's, zie onderstaande foto), kraaien, witte reigers en zo nu en dan een eekhoorn (en kleiner model dan in Nederland). De eekhoorns fluiten als een vogel als ze bang zijn of waarschuwen.

Verlichting aansluiten, daar heb je toch helemaal geen stekker voor nodig...?

De eetzaal, waar deze keer toevallig ook de meiden meeeten, maar over het algemeen eten die in hun eigen home (40 min lopen, km of 3 a 4?).

Het uitzicht vanaf het dak van de boyshome. Rechts, net buiten de foto is een kleine begraaf- en crematieplaats. Ze verbranden de lijken in een stenen gebouwtje en door er flink wat takken bij te gooien. Als de wind dan net de verkeerde kant uit staat... brrr..

Uitzicht aan de andere kant. Links een moskee, die grenst aan ons speelterrein en ons elke ochtend om 5.30 uur wakker jengelt ... en nog 4 keer gedurende de dag, maar dan valt het niet zo op tussen alle overige geluiden. Achter die voorheen witte flatjes is de vuilnisbelt van Chnennai. Als de wind verkeerd staat ....

Wist je dat:

• Tijdens het schrijven van dit bericht de stroom 2 keer is uitgevallen?
• Ze in India links rijden ... tenzij over de rechter baan sneller gaat.
• Een ritje met de bus 4 rupee kost, met de share-auto (een iets grotere riksja die vaste routes rijdt) 10 rupee en met de riksja ongeveer 10 rupee per km (na afdingen).
• Een ritje met de riksja ook rustig het tienvoudige kost, als je niet afdingt?
• Irma voor 280 rupees (4,55 euro) een fiets helemaal heeft laten opknappen?
• En voor 3,50 euro stof heeft gekocht, waar ze voor 1,60 euro een echte Indische broek, sjawl en tunik van heeft laten naaien?
• We de afgelopen 6 dagen alle avonden weg zijn geweest, namelijk uit eten met de broer en vriendin van Nienke, een housewarming bij een Fransoos die een van de vrijwilligers kent, een avondje uit, een verjaardag van een van de vrijwilligers uitbundig gevierd in de girlshome en een meeting met de hoogste baas van Don Bosco uit Rome (waar we uiteraard mee op de foto moesten) en zelfs een verlovingsfeest!
• Het verlovingsfeest vooral draaide om zo veel mogelijk gasten, westerlingen verlenen status, zo veel mogelijk foto's en zo snel mogelijk eten?
• Sjoerd en Yasmin (2 nederlandse vrijwilligers) nu in Sri Lanka zitten om hun visum te verlengen en Dennis (1 van de franse vrijwilligers) in Thailand zit?
• We nog niet ziek zijn geweest?
• Er elke dag 3 keer voor ons gekookt wordt, door 3 koks?
• We zelfs niet hoeven af te wassen?
• Maar wel onze eigen kleren moeten wassen, zonder machines en je kleren maar 1 dag aan kan hebben?

Op zijn Indiaas

Het verkeer voldoet prima aan de (chaotische) verwachtingen die we hadden. De Riksjaauto scheurt je door de stad, waarheen je maar wil. Van links en rechts wordt je ingehaald, en wanneer jouw rijbaan stilstaat, rijd je toch op de baan van de tegenliggers? We hebben zelfs meegamaakt dat we in de file stonden op de rijbaan van de tegenliggers!

Het project waar we ons bevinden heeft goede voorzieningen. Er is elektrischiteit, stromend water (beiden vallen wel regelmatig uit), schoon drinkwater voor de kinderen en het personeel, 3 warme (rijst)maaltijden per dag, een snack tussendoor, elk kind heeft een bed, matras, meerde setjes kleding (nette kleren, speelkleren, schooluniformen) en een box voor persoonlijke bezittingen (voor zover ze die hebben). Er zijn een aantal fietsjes, een share-auto (iets groter dan een riksjah), er is speelgoed, hoewel dit niet erg lang overleeft.

Scholing is minder goed geregeld. Er is geld (veel geld) in India, maar helaas lang niet altijd in de goede handen. Er is niet veel geld voor scholen. Ouders geven zelf een bijdrage voor scholing, en wanneer deze bijdrage er niet is, gaan de kinderen naar een school met slechte voorzieningen. Er zijn dan bijvoorbeeld geen WC’s of stromend water. Op 40 kinderen is 1 teacher aanwezig. Teacher ben je na 1 of 2 jaar studie. Een tweede teacher komt pas bij 80 kinderen. Je kunt je dus voorstellen dat er klassen van 60 of 70 kinderen zijn.

Bedanken (Thank you) wordt niet gewaardeerd en beschouwd als een afstandelijke beleefdheidsvorm. Dat zeg je alleen tegen niet (nauw)-verwante mensen. Nu ik er op let besef ik dat ik erg vaak mensen bedank.
Mensen vragen niet “hoe gaat het”, maar vragen “did you had your meal”? (vertaling van de kids “Eating finish?”). Dit is een omgangsvorm om te vragen hoe het met je gaat. Erg grappig, de kinderen zien dat je klaar bent met eten en tientallen kids zeggen “eating finish”? Nu de kinderen weten dat Arjen en ik getrouwd zijn vragen ze “Marriage finish?”. Ik was nogal verbaasd, en probeerde ze uit te leggen “marriage started”. Bij navraag blijkt dat ze bedoelen “hoe gaat het met je/met je huwelijk?” Ze kennen geen andere bewoording om dat te vragen. Dus zeg ik nu maar “yes, marriage finish”.

We hebben een leuke tijd met de kinderen, we spelen met ze, wassen de jongsten, kletsen met de ouderen die engels kunnen. Arjen zal bij de jongens (95) blijven Nienke en ik zullen ons op de meiden (35) gaan richten. Tot nu toe verbleven de vrijwilligers altijd bij de jongens en gingen er af en toe vrijwilligers naar de meiden. Nu zijn Nienke en ik er echt voor de meiden, wat voor hen erg leuk is.

De komende week gaan we overdag naar de sloppenwijken, daar wordt les gegeven aan kinderen en wordt eten uitgedeeld. Mogelijk wordt dan ook duidelijk hoe ons onderzoek eruit gaat zien.

Mocht je een berichtje willen wanneer er een nieuwe update is, stuur dan een mailtje naar sameninindia@gmail.com, dan zetten we je in de mailinglist.

Veel groeten!

Irma (Nienke en Arjen)

In India

Eindelijk tijd genomen een berichtje te schrijven :-) We hebben een internetverbinding in Don Bosco Anbu Illam (het straatkinderenhuis waar we verblijven), maar tot nu toe waren er zoveel nieuwe indrukken, kennismakingen en plaatsen om heen te gaan, dat het plaatsen van een berichtje wat is blijven liggen, sorry! Maar we zijn dus inmiddels goed aangekomen in India, Chennai. De eerste indrukken, en dat zijn er nogal veel, zijn erg goed! We hebben het erg naar onze zin, al waren er ook al momenten dat we door vermoeidheid wel enigzins voor pampus lagen. Het is hier dan ook 25 tot 30 graden (schat ik, een thermometer heb ik nog niet gezien) en ze beginnen hier supervroeg. Om 5.15 uur gaan de jongens uit bed om van 5.30 tot 6.00 uur een stukje te gaan hardlopen en rekken en strekken. Daarna gaan of worden ze gewassen en gaan ze studeren. Tegen een uur of 8 is er dan ontbijt en daarna gaan ze naar school. Tegen een uur of 15.00 zijn ze dan weer terug, terwijl de nieuwste jongens, die niet meer konden instromen in het schooljaar, de hele dag in het straatkinderhuis zijn en daar les krijgen. Je zou denken dat ze dan 's avonds wel moe zijn en op tijd naar bed gaan, maar dat valt dus tegen. Tussen 21.00 en 22.00 uur gaan alle jongens naar bed (ook de kleinsten van 3, 4 jaar) en pas daarna gaan de vrijwiligers slapen. We proberen deze dagindeling ook te volgen, maar vooralsnog is dat nog niet gelukt. We trekken veel op met 4 andere vrijwilligers, 2 nederlanders en 2 fransen. Zij wijzen ons een beetje de weg in het straatkinderhuis en in Chennai. We hebben veel vrijheid om ons aan te passen en ook om zelf de stad e.d. te ontdekken. Het eten is tot nu toe boven verwachting goed, maar dat komt ook omdat toevallig deze week enkele bijzondere gebeurtenissen plaatsvonden. We hebben een eigen kamer, met een slot er op, wat erg prettig is om je even terug te trekken, hoewel het hier nooit stil is. We kunnen nog honderden andere bijzonderheden vertellen, maar nu eerst ontbijten. We hopen als we eenmaal gesetteld zijn wat vaker een bericht te plaatsen, want er is zoveel te vertellen!