Bereikbaarheid, vakantie, geld en ... meer foto's :-)

Voor iedereen die Irma (en Arjen) telefonisch wil bereiken: Irma heeft een lokaal nummer: +919940410971. Arjen heeft nog steeds zijn Nederlandse nummer, maar op een of andere manier kan ik daar niet mee bellen. Ik kan wel zien dat ik gemiste oproepen heb, maar als ik terugbel, wordt de oproep afgebroken. Sms en gaat soms wel goed, maar niet altijd. Mocht je ons dus eens willen spreken, dan kan dat op bovenstaand nummer. Via hallobuitenland.nl of zoiets schijnt dat voor 4,5 cent per minuut te kunnen. Omgekeerd als wij vanuit India naar een Nederlandse mobiel bellen, is dat ongeveer hetzelfde bedrag.

Arjen en Irma zijn er een weekje tussenuit geweest, naar een stadje in de buurt, een vroegere Franse kolonie. We hebben daar een heerlijke tijd gehad, uitgerust, lekker (Frans) gegeten, gezwommen in zee zonder al je kleren aan (wel een zwembroek/bikini hoor, maar dat is op de meeste stranden hier al ongehoord bloot) en een prachtige kamer in een heel mooi guesthouse. Inmiddels zijn we alweer een week terug en plannen we komende week nog een weekje vakantie in Kerala, samen met Nienke. Als we terug zijn uit Kerala is het helaas nog maar een paar dagen, voordat Arjen terug naar huis moet...

Voor de jongens hebben we afgelopen zondag een spellenmiddag georganiseerd. Vanmiddag volgt een vergelijkbaar programma voor de meiden. Zo nu en dan nemen we een paar jongens of meiden mee, als we er op uit gaan, zoals vorige week naar het filmfestival of naar het strand. We hadden het plan opgevat een basketbalveld en een volleybalveld aan te leggen. Helaas bleek dat toch iets te hoog gegrepen, de kosten waren 5 keer het bedrag dat we er aan uit wilden geven. Inmiddels hebben we een aantal nieuwe doelen bedacht: er komen 2 nieuwe stevige basketbalpalen, inclusief het houten bord (de huidige palen zijn zonder bord en worden daarom zelden gebruikt). Een nieuwe verharde vloer voor het basketbalveld zit er helaas niet in, de jongens zullen het dus voorlopig moeten doen met de harde maar onregelmatige zandgrond. Ze zijn al dagen bezig om het hele terrein van losse stenen en steentjes te ontdoen, waar ze voorheen regelmatig lelijke wonden door opliepen tijdens het spelen (op blote voeten). Er zijn ook sport en spelmaterialen (ballen, volleybalnet etc), maar zoals de meeste zaken hier is de helft kapot. Dat zullen we dus nog uitzoeken en kijken wat gerepareerd kan worden en of er eventueel nog behoefte is aan een paar nieuwe ballen e.d. Verder zullen we samen met 2 andere vrijwilligers de ziekenkamer volledig opknappen: nieuwe vrolijke kleuren, nieuwe enkelvoudige bedden, een kast om de medicijnen veilig achter slot en grendel op te bergen, pyama’s, bekers en borden voor jongens die op de ziekenzaal verblijven en alle muskietengaas repareren of nieuw plaatsen waar dat nog niet geplaatst is. Irma en Nienke zijn de afgelopen week met alle meiden uit winkelen geweest. Alle meiden hebben 150 rupees gekregen om uit te geven aan nieuw ondergoed, of, wanneer ze daarin al voorzien waren, andere dingen die ze leuk vinden, zoals armbanden of oorbellen (heel goedkoop hier). We onderzoeken nog of we in het meidenhuis een waterfilterinstalatie kunnen plaatsen, mogelijk ook in de ziekenzaal. De meiden zijn vaak ziek, koorts of buikklachten. Mogelijk komt dit (mede) door het onzuivere water dat ze drinken. Een waterfilter voor 6 personen kost nieteens zo heel veel, zo’n 8000 rupee (125 euro), maar de bottelnek is weer het onderhoud. Een wachmachine zou ook geen gek idee zijn voor het meidenhuis.

Gister zaten we aan tafel met de father die verantwoordelijk is voor de financien. Hij vertelde dat er een controleur van de gemeentelijke waterleiding langs was geweest, die een pomp in beslag had genomen die door Anbu Illam gebruikt werd om water uit het openbare leidingnet in het systeem van Anbu Illam te pompen, aangezien de druk op het openbare waterleidingnet vaak te laag is. Gebruik van deze pomp is echter illegaal en de controleur heeft de pomp in beslag genomen en er dreigde een boete. Hij wilde de boete echter wel laten zitten en wat regelen in ruil voor ... geld. De father wilde hier eigenlijk niet aan, want hoe ga je dat uitleggen aan je sponsors? Aan de andere kant is een goede aanvoer van water gewoon onmisbaar voor een opvanghuis met bijna 100 jongens. Uiteindelijk is hij dus toch overstag gegaan en heeft de controleur (in overheidsdienst!) 6.000 rupee smeergeld betaald en de overige betrokken werknemers die onder de hoede van de controleur werkten 3.000 rupee.... Voordeel is dat de aanvoer van water nu (ook zonder extra pomp) wel goed loopt. Maar naar onze westerse denkkaders zit er toch een vies bijsmaakje aan dit water...

Dan tot slot nog een paar mooie foto’s:

Het kerkje dat Arjen en Irma op zondag bezoeken (engelstalige dienst).

Vleermuizen in een park. Twee bomen vol. En niet zoals de vleermuisjes die je vanuit Nederland kent, deze zijn zeker 50 to 60 centimeter groot!

Deze eenkhoorntjes zie je heel veel.

Een olifant bij een tempel. Gooi een muntje in zijn slurf of geef hem wat eten en hij 'zegent' je met een zacht klopje op je hoofd met zijn slurf.

Een Banyan tree. Fantatstische bomen. In feite is dit 1 boom, vanuit de takken groeien wortels naar beneden, die weer nieuwe stammen vormen. Alle stammen die je ziet zijn dus samen 1 boom! Als je goed kijkt zie je in het midden van de foto 2 mensen, zo groot is die boom. In een park in Chennai staat een nog grotere dan deze, meer dan 400 jaar oud.

Bloemen groeien hier maar weinig. De bloemen die er zijn, groeien aan bomen of struiken.

Een aapje als huisdier. Jammer genoeg zit dit beestje dag en nacht aan een kettinkje van 50 cm, 2 meter naast een drukke straat.

De tijd vliegt...

De weken vliegen voorbij, er gebeuren hier zoveel leuke, bijzondere, bizarre en soms helaas ook minder fraaie dingen op 1 dag dat je haast niet weet waar je moet beginnen te vertellen ;-)

Afgelopen zaterdag zijn we met alle meiden en vrijwilligers met de het busje van Don Bosco naar de St. Thomas Mountain geweest. Alleen al de weg er naartoe was gezellig, met z’n 45en in een busje, hier in India kan alles, dus dat ook.
De st. Thomas Mountain is het hoogste punt van Chennai waardoor je een mooi zicht hebt over de stad. Naast de berg ligt het vliegveld, dus het elke keer als er weer een vliegtuig opsteeg of ging landen stonden de meiden met open mond te kijken. De kok had voor een lunch gezorgd, dus op een gegeven moment zaten we met z’n allen gezellig in kranten en folie gewikkelde rijst te eten. Of het kwam omdat de rijst gewoon zo lekker was, of dat het een combinatie was van met z’n allen op de grond zitten en uit een in papier gewikkeld eten op te eten, het was in ieder geval super gezellig! Een dag om te herhalen!
’s Avonds zouden we naar de film, en op de weg naar de film ben ik nog met de twee Franse vrijwilligers door een sloppenwijk gelopen, die langs de grote weg lag. Jeetje, dat is bijzonder, maar tegelijkertijd ook heel bizar. Aan de ene kant voelde ik me een ontzettende pottenkijker, aan de andere kant vind ik het nog steeds ontzettend boeiend om te zien hoe zulke mensen leven. Dat dubbele gevoel kreeg ik ook een beetje van de mensen terug. Aan de ene kant vinden ze het interessant als je als blanke komt, aan de andere kant vinden het ze het volgens mij ook maar niks van die ‘rijke’ westerlingen. De film waar we naartoe gingen was ‘Anna Karina’ een film van het filmfestival die die week daarvoor begonnen was n.a.v. internationale vrouwendag van de volgende dag. We hadden er goede verhalen over gehoord, en het leek op het 1e gezicht een leuke film. Nou.. NIET dus! Jeetje, ik heb nog nooit zo’n verschrikkelijke, slaapverwekkende, lang durende film gezien. Pff.. wat was ik blij toen die film afgelopen was.
Zondag was het internationale vrouwendag, en vanwege deze dag namen de twee andere NL vrijwilligers vier grote meiden en de kleine zuster mee naar het filmfestival. Volgende week zondag wilden ze dan een soort discussie houden met de meiden die Engels kunnen rond het thema vrouwen. Wij gingen ook mee naar de film.
Voor 100 rupee kon je een kaartje kopen en daarmee alle films kijken die binnen het filmfestival draaiden. Ontzettend leuk dus. De eerste was een NL film ‘Left’. De film werd Nederlands gesproken, iets wat ik echt bijzonder vond. Zoiets verwacht je niet aan de andere kant van de wereld. De meiden vonden de film niet echt wat, maar keken wel hun ogen uit wat betreft de moderne bioscoop. Ontzettend leuk om te zien hoe die meiden van dit soort dingen kunnen genieten. Na het snacken zijn we nog naar de film ‘The Rosa Park Story’, geweest. Een verhaal over een zwarte vrouw in Amerika die vecht tegen de ongelijkheid tussen blank en zwart in de jaren ’60 (denk ik). Indrukwekkende film.
Na de tijd zijn we met z’n allen (Irma was weer naar het meidenhuis gegaan en daar leuke dingen met de andere meiden te doen) nog even naar het strand geweest, iets waar de meiden ook ontzettend van genoten :-) net als ik.

Maandag zijn Irma en ik weer goed begonnen aan ons onderzoek. Rond een uur of 7.30 uur worden we vaak wakker geklopt, waarna we rond 9.00 uur samen met de tailormeiden naar het jongenhuis lopen. Er is daar een computerlokaaltje waar we kunnen gaan zitten werken. We hebben ondertussen ons eigen draadloos internet waar we de 1e 2 maanden onbeperkt gebruik van kunnen maken, dus ideaal!
We gaan ons onderzoek houden over welke vaardigheden en basisbehoeften de jongens en meiden tussen de 15-18 jaar in het opvanghuis nodig hebben om na hun 18e jaar het huis te kunnen verlaten. We gaan bij de jongens en meiden enquetes afnemen en de stafleden interviewen om zo aan onze informatie te komen. Het lijkt ons beide een ontzettend interessant onderzoek. Het blijkt wel dat hier alles 10x zo traag gaat, dus ook ons onderzoek gaat niet echt in dat tempo waar we zelf aan hadden gedacht. Maargoed, dat gaat helemaal goedkomen!
Rond een uur of 13.00 uur lunchen we dan met de rest van de vrijwilligers (die er op dat moment zijn) waarna we door proberen te werken tot een uurtje of 14.30 uur. Hierna lopen we meestal weer terug met de tailormeiden richting het meisjeshuis. Tot 18.00 uur is het badtijd, speeltijd en snacktijd (vrij in te vullen tijd) voor de meiden. Om 18.00 uur is het studytime. Tot vorige week hielp ik meestal de grote meiden met huiswerk en gaf Irma de kleine meisjes Engelse les. Sinds deze week ben ik begonnen met het geven van computerles, aangezien ze hier twee computers hebben staan en de meiden staan te springen om te leren computeren. De eerste keer was wel even zoeken, aangezien er twee computers zijn, maar alle meiden het liefst met z’n allen tegelijk op 1 computer willen. Mijn geduld werd goed op de proef gesteld ;-) nu weet ik beter hoe ik het aan ga pakken, wat iets praktischer en prettiger werkt! Echt ontzettend leuk dat we beide nou iets hebben waar we ons tijdens de studietijd voor kunnen inzetten en wat we ook echt leuk vinden om te doen.
Tussen 19.30-20.00 uur is het praiertime en hebben we of tijd voor ons zelf, of zitten we beneden met een aantal meiden. Echt ontzettend sneu, er is een meisje die sinds mei vorig jaar (bizar toch??!?!) haar been gebroken heeft en al sinds die tijd op de grond zit. Sinds een aantal maanden loopt ze wat heen en weer maar verder doet ze de hele dag ongeveer niks. Ja, tv kijken. We zitten dus ook regelmatig gezellig bij haar om een beetje te kletsen, stukje wandelen, computeren of spelletjes te spelen.
Om 20.00 uur is het avondeten waarna de meiden rond 21.00-21.30 uur naar bed gaan. De grote meiden slapen boven en de kleine meiden beneden. In Nederland zou je verwachten dat de kleine meisjes het eerste naar bed gebracht worden en dus slapen. Hier is het andersom. De kleintjes lopen vaak tot laat nog rond te sjouwen, en niemand (naast ons) doet daar wat mee. Voor ons echt onvoorstelbaar. We vinden het dan ook niet gek dat die meisjes regelmatig overdag in slaap vallen.
Voordat iedereen dan in bed ligt is het ook alweer laat, dus vaak is onze avond ook zo voorbij.

Dinsdag zijn Irma en ik naar Elliot’s Beach geweest. Het was welliswaar zowaar Nederlands weer (het was bewolkt, zo nu en dan regende het een beetje en het was fris), iets wat we heeeerlijk vonden. Eindelijk even wat anders dan zonzon en nog eens zon ;-). Het is een heel rustig stukje strand in een wat rijker gedeelte van Chennai. Beide lekker gezwommen, met kleren aan (het lijkt net afzwemmen ;-)). Daarna gezellig ergens gegeten en bij een winkel allemaal tudikas gepast (en uiteraard iets gekocht). Het was de bedoeling dat we met de kleine zuster mee zouden gaan naar haar congregatie, maar dat ging schijnbaar niet door. Wel kwam er een mannetje voor onze ventilator, dus nu kunnen we ook ’s nachts onze ventilator aan hebben, wat wel erg fijn is.

Woensdag hadden we een gesprek met Ft. Alphonse over dat we zo geshockt waren rond het feit dat de meiden hier in het meidenhuis aangeleerd wordt om elkaar te slaan. Voor ons echt niet te accepteren. Hier hebben we het met hem over gehad. Beide hadden we wel het gevoel dat hij het oppikte en er ook daadwerkelijk mee om de tafel gaat zitten met de zusters. Slaan is iets wat heel normaal is in de Indiaanse cultuur. Overal waar je kijkt worden kinderen door hun ouders geslagen, en gaat het er hard aan toe. In een huis van liefde (Anbu Illam), een katholiek huis, waar kinderen opgevangen worden vanwege de slechte thuissituatie, verwacht je niet dat kinderen dit soort dingen aangeleerd wordt…
’s Middags zijn we met z’n 3en naar Parrys Corner geweest, een wijk in Chennai waar je allerlei straten hebt met een dezelfde winkel, bv. fietsenmakers.. Echt te grappig voor woorden.

Donderdag begon de dag shockerend. ’s Ochtends hoorden we (alweer) allemaal lawaai vlak in de buurt. Gister hadden ze de hele nacht muziek aangehad, dus we keken niet heel vreemd op toen we ’s ochtends wéér allemaal geschreeuw hoorden. We zeiden nog tegen elkaar, mmm.. vast ruzie ofz. Wat bleek nou… Een man had zich opgehangen! Brrr.. echt verschrikkelijk. Zelfmoord is iets wat hier regelmatig voorkomt, in de krant lees je het regelmatig….
Overdag hebben we hard, heel hard ;-) aan ons onderzoek gewerkt, waarna we als beloning samen met de twee andere Franse vrijwilligers en Esther en Lobke in een heerlijke, rustige, mooie tuin thee gedronken hebben. Erg gezellig. Arjen en de Franse vrijwilligers zijn daarna naar de film gegaan, wij zijn blijven zitten en hebben er ’s avonds nog lekker gegeten. Ontzettend leuk om je ervaringen en belevenissen met elkaar te kunnen delen.
Weer een hele gezellige dag dus met allemaal belevenissen!
’s Avonds hebben Irma en ik nog allemaal leuke ideeën bedacht die we hier in het meisjeshuis kunnen doen en uitvoeren :-) :-) Leukleukleuk dus!

Hoe gaat het verder met iedereen in NL? Druk aan de studie, afstuderen, werk met daarnaast de leuke dingen?
Ik vind het steeds echt ontzettend leuk om weer allemaal mailtje en smsjes van iedereen te krijgen, ontzettend bedankt daarvoor!!
Heeel veel lieve groetjes van ons allemaal!

Nienke

Foto's!

De plaatjes staan allemaal een beetje kriskras, door elkaar heen. Dat is nog even uitzoeken voor de volgende keer :-)
Je moet even kijken naar het voorhoofd van deze man die we tegen kwamen in Trivandrum. Je ziet heel veel mensen zo rondlopen als ze uit een tempel komen. Heel bijzonder vind ik.

Een bad waar mensen uit de omgeving zich wassen. Het water was ' lekker' groen, dus wij konden ons al helemaal voorstellen dat je je daar lekker kunt wassen... In Trivandrum zijn we bij een soort fort wezen kijken, maar dat bleek niet echt bijzonder te zijn. De tempel binnen in hebben wel nog even bekeken. Hij was zou oud dat de planten uit de muren groeiden...

Onze grote vriend 'Harry' de serveerde in het hotel. Haha, leuke jongen! Elke ochtend kregen we toast met verse schijfjes ananas en bananen en koffie en thee. Ideaal!

Wat heel anders is vergeleken met NL dat veel werknemer hier, zowel deze jongen als binnen Don Bosco Anbu Illam, 24 uur per dag, 7 dagen in de week voor hun baas werken. Dat kunnen wij ons in NL toch echt niet voorstellen!?! Strand van Kovalam. Een plaatje toch!?

Henk Jan en Jantien aan het zwembad! Elke dag 1/2x 30 (HJ 60) baantjes trekken :-) Beetje beweging kan nooit kwaad.

Met HJ10 zat ik in een soort van klein paradijsje tussen de palmbomen, zien jullie zien wat wij toen zagen :-) Het is bruin en het klimt zo hup-hup-hup met een touw vastgeknoopt een palmboom in ;-)

Het strand van Kovalam.. Je kon er heerlijk zwemmen! Kovalam zit heel zuidelijk in India, dus de laatste avond een mooie zonsondergang gezien.

'Hotel Sea Blue' ! Vooral het zwembad en de hangmatten deden het 's ochtends en aan het eind van de middag erg goed!

De juice in deze cocusnoot was echt GENIETEN!

Hier ben ik dan!

Hallo allemaal!
Hier ben ik dan ;-) De eerste keer na lange tijd dat ik wat op onze site zet!
De afgelopen weken waren voor mij ontzettend wennen, wennen en nog eens wennen. In het begin had ik het gevoel alsof ik in een Bollywoodfilm uitgestapt was. Wat een verschil met NL. De hoeveelheid mensen altijd en overal, de stank, de chaos, de bende en het lawaai omdat iedereen elkaar even moet laten weten dat hij/zij eraan komt ;-) vond ik bizar en slecht te vatten.
Nu ik er bijna 5 weken zit kan ik heel rustig aan zeggen dat ik een klein beetje mijn plekje begin te vinden en de rust in mezelf terug aan het vinden ben. In het begin voelde ik me echt verloren tussen de menigte en al die verbijsteringwekkende indrukken. Het scheelt dat we nu een vaste plek hebben in het meisjeshuis, straks als Irma terug is van hun paar-dagen-weg, echt met het onderzoek gaan starten, en we een aantal vaste taken in het meisjeshuis hebben.
Nog steeds merk ik dat al die indrukken om me heen veel energie kosten. We veel minder dan eerst, maar toch, het blijft bijzonder en niet 'normaal'. Je doet op een dag ook 10x zo weinig als in NL. Daar verbaaste ik me in het begin nog wel eens over, nu niet meer, nu ga ik daar gewoon in mee :-) Best lekker trouwens..!
Afgelopen weekend ben ik er voor de 2e keer een weekend uit geweest. De 1e keer was samen met Henk Jan en Jantien die op vakantie waren in India, en ook een tripje langs Chennai geboekt hadden. Samen zijn we een aantal dagen naar Kovalam geweest en hebben het daar heerlijk gehad. Wat een verschil met Chennai en wat een rust. Dat had ik echt nodig, HJ10 nogmaals heel erg bedankt!!
Van het weekend ben ik samen met Esther en Lobke van vrijdagochtend tot maandagmiddag naar Pondicherry & Mamalapuram geweest. Heerlijk om er even uit te zijn, ervaringen te kunnen delen en het vooral gezellig te hebben. Alleen al van de busreis heen- en terug genoot ik volop. Heerlijk is dat die wind door je haren. 'Dit is echt genieten dacht ik'.
In eerste instantie was het de bedoeling dat we alleen naar Pondicherry zouden gaan, maar omdat we zaterdagmiddag zoiets hadden van 'mmm.. opzich hebben we het hier wel gezien', zijn we zondagmiddag rustig richting Mamalapuram gegaan. Irma en Arjen zijn van gister tot donderdag naar Pondicherry, dus ben erg benieuwd naar hun belevenissen.
We verbleven in Auroville beach, in een guesthouse vlak bij het strand. Hebben dus lekker in zee gezwommen en aan het strand gelegen (alleen de slecht ingesmeerde plekjes op mijn been vonden het achteraf wat minder lekker ;-)). Het was een dorp voor hele 'maffe' mensen, we hadden alle drie nog nooit zoveel maffe mensen bij elkaar gezien :-) Echt te grappig!
Zaterdag zijn we naar Pondicherry geweest en door de stad gelopen en bij het strand gezeten. De strandweg was erg mooi en deed erg Frans aan, verder was er naar ons idee vrij winig te zien. Wat heel handig was, was dat geen van ons 3en onze guidebook meegenomen hadden waardoor we dus ook niet echt wisten wat er allemaal te beleven was in de stad. Van horen zeggen moest dit hEt zijn.. 's Avonds hebben we met een Duiste jongen gegeten die ik donderdagmiddag in het jongenshuis ontmoet had. Hij had 3 jaar geleden vrijwilligerswerk gedaan in de weeshuizen in Chennai en Salem, en werkte nu als co-assistent in het ziekenhuis in Auroville en wilde ook ontwikkelingsarts worden. Boeiend om andermans verhalen, ervaringen en belevenissen te horen rond India.
Zondagmiddag zijn we met een bijzonder luidruchtige bus richting Mamalapuram gegaan. Zelf vond ik Mamalapuram ontzettend leuk! Het is een dorpje aan zee met allemaal leuk gekleurde, gezellige tentjes aan het strand. We hadden niet heel veel tijd, ik wil er zeker nog vaker heen, dus hebben vooral genoten van het dorpje en de sfeer. Wel hebben we een tempel van buiten de muren bekeken, dus toch nog een beetje cultureel verantwoord tripje ;-). Als je op zoek bent naar gezelligheid en rust dan is Mamalapuram ideaal vind ik.
Gisteravond was ik weer terug in het meisjeshuis waar ik een warm welkom kreeg van alle meiden die me omhelsten en kusjes gaven. Het zijn echt ontzettende lieverds! Een aantal hadden donderdagavond al tegen me gezegd dat ze het maar niks vonden dat ik wel 4 nachten weg was, en of ik dan geen foto had, dan hoeften me ze niet zo te missen. Schattig toch!
Vandaag weer terug naar het 'normale' leven. Helaas lag het stroom er in het jongenshuis uit, dus ben ik in een internetcafetje gaan zitten, wat eigenlijk ook net zo handig is. Irma en ik hebben een usbstickje gekocht zodat we als het goed is ook internet hebben in het meisjeshuis. Dan zijn we niet zo afhankelijk van internet daar. Zal mijn technische vaardigheden opzoeken bij de installatie van dat usb internet ;-)
Heel veel lieve zonnige groetjes aan iedereen! Zal wat zonnetstraaltjes opsturen zodat het straks bij jullie ook weer lekker weer is :-)!
Tot de volgende keer, wie weet vanuit het meisjeshuis!
Nienke