De tijd vliegt...

De weken vliegen voorbij, er gebeuren hier zoveel leuke, bijzondere, bizarre en soms helaas ook minder fraaie dingen op 1 dag dat je haast niet weet waar je moet beginnen te vertellen ;-)

Afgelopen zaterdag zijn we met alle meiden en vrijwilligers met de het busje van Don Bosco naar de St. Thomas Mountain geweest. Alleen al de weg er naartoe was gezellig, met z’n 45en in een busje, hier in India kan alles, dus dat ook.
De st. Thomas Mountain is het hoogste punt van Chennai waardoor je een mooi zicht hebt over de stad. Naast de berg ligt het vliegveld, dus het elke keer als er weer een vliegtuig opsteeg of ging landen stonden de meiden met open mond te kijken. De kok had voor een lunch gezorgd, dus op een gegeven moment zaten we met z’n allen gezellig in kranten en folie gewikkelde rijst te eten. Of het kwam omdat de rijst gewoon zo lekker was, of dat het een combinatie was van met z’n allen op de grond zitten en uit een in papier gewikkeld eten op te eten, het was in ieder geval super gezellig! Een dag om te herhalen!
’s Avonds zouden we naar de film, en op de weg naar de film ben ik nog met de twee Franse vrijwilligers door een sloppenwijk gelopen, die langs de grote weg lag. Jeetje, dat is bijzonder, maar tegelijkertijd ook heel bizar. Aan de ene kant voelde ik me een ontzettende pottenkijker, aan de andere kant vind ik het nog steeds ontzettend boeiend om te zien hoe zulke mensen leven. Dat dubbele gevoel kreeg ik ook een beetje van de mensen terug. Aan de ene kant vinden ze het interessant als je als blanke komt, aan de andere kant vinden het ze het volgens mij ook maar niks van die ‘rijke’ westerlingen. De film waar we naartoe gingen was ‘Anna Karina’ een film van het filmfestival die die week daarvoor begonnen was n.a.v. internationale vrouwendag van de volgende dag. We hadden er goede verhalen over gehoord, en het leek op het 1e gezicht een leuke film. Nou.. NIET dus! Jeetje, ik heb nog nooit zo’n verschrikkelijke, slaapverwekkende, lang durende film gezien. Pff.. wat was ik blij toen die film afgelopen was.
Zondag was het internationale vrouwendag, en vanwege deze dag namen de twee andere NL vrijwilligers vier grote meiden en de kleine zuster mee naar het filmfestival. Volgende week zondag wilden ze dan een soort discussie houden met de meiden die Engels kunnen rond het thema vrouwen. Wij gingen ook mee naar de film.
Voor 100 rupee kon je een kaartje kopen en daarmee alle films kijken die binnen het filmfestival draaiden. Ontzettend leuk dus. De eerste was een NL film ‘Left’. De film werd Nederlands gesproken, iets wat ik echt bijzonder vond. Zoiets verwacht je niet aan de andere kant van de wereld. De meiden vonden de film niet echt wat, maar keken wel hun ogen uit wat betreft de moderne bioscoop. Ontzettend leuk om te zien hoe die meiden van dit soort dingen kunnen genieten. Na het snacken zijn we nog naar de film ‘The Rosa Park Story’, geweest. Een verhaal over een zwarte vrouw in Amerika die vecht tegen de ongelijkheid tussen blank en zwart in de jaren ’60 (denk ik). Indrukwekkende film.
Na de tijd zijn we met z’n allen (Irma was weer naar het meidenhuis gegaan en daar leuke dingen met de andere meiden te doen) nog even naar het strand geweest, iets waar de meiden ook ontzettend van genoten :-) net als ik.

Maandag zijn Irma en ik weer goed begonnen aan ons onderzoek. Rond een uur of 7.30 uur worden we vaak wakker geklopt, waarna we rond 9.00 uur samen met de tailormeiden naar het jongenhuis lopen. Er is daar een computerlokaaltje waar we kunnen gaan zitten werken. We hebben ondertussen ons eigen draadloos internet waar we de 1e 2 maanden onbeperkt gebruik van kunnen maken, dus ideaal!
We gaan ons onderzoek houden over welke vaardigheden en basisbehoeften de jongens en meiden tussen de 15-18 jaar in het opvanghuis nodig hebben om na hun 18e jaar het huis te kunnen verlaten. We gaan bij de jongens en meiden enquetes afnemen en de stafleden interviewen om zo aan onze informatie te komen. Het lijkt ons beide een ontzettend interessant onderzoek. Het blijkt wel dat hier alles 10x zo traag gaat, dus ook ons onderzoek gaat niet echt in dat tempo waar we zelf aan hadden gedacht. Maargoed, dat gaat helemaal goedkomen!
Rond een uur of 13.00 uur lunchen we dan met de rest van de vrijwilligers (die er op dat moment zijn) waarna we door proberen te werken tot een uurtje of 14.30 uur. Hierna lopen we meestal weer terug met de tailormeiden richting het meisjeshuis. Tot 18.00 uur is het badtijd, speeltijd en snacktijd (vrij in te vullen tijd) voor de meiden. Om 18.00 uur is het studytime. Tot vorige week hielp ik meestal de grote meiden met huiswerk en gaf Irma de kleine meisjes Engelse les. Sinds deze week ben ik begonnen met het geven van computerles, aangezien ze hier twee computers hebben staan en de meiden staan te springen om te leren computeren. De eerste keer was wel even zoeken, aangezien er twee computers zijn, maar alle meiden het liefst met z’n allen tegelijk op 1 computer willen. Mijn geduld werd goed op de proef gesteld ;-) nu weet ik beter hoe ik het aan ga pakken, wat iets praktischer en prettiger werkt! Echt ontzettend leuk dat we beide nou iets hebben waar we ons tijdens de studietijd voor kunnen inzetten en wat we ook echt leuk vinden om te doen.
Tussen 19.30-20.00 uur is het praiertime en hebben we of tijd voor ons zelf, of zitten we beneden met een aantal meiden. Echt ontzettend sneu, er is een meisje die sinds mei vorig jaar (bizar toch??!?!) haar been gebroken heeft en al sinds die tijd op de grond zit. Sinds een aantal maanden loopt ze wat heen en weer maar verder doet ze de hele dag ongeveer niks. Ja, tv kijken. We zitten dus ook regelmatig gezellig bij haar om een beetje te kletsen, stukje wandelen, computeren of spelletjes te spelen.
Om 20.00 uur is het avondeten waarna de meiden rond 21.00-21.30 uur naar bed gaan. De grote meiden slapen boven en de kleine meiden beneden. In Nederland zou je verwachten dat de kleine meisjes het eerste naar bed gebracht worden en dus slapen. Hier is het andersom. De kleintjes lopen vaak tot laat nog rond te sjouwen, en niemand (naast ons) doet daar wat mee. Voor ons echt onvoorstelbaar. We vinden het dan ook niet gek dat die meisjes regelmatig overdag in slaap vallen.
Voordat iedereen dan in bed ligt is het ook alweer laat, dus vaak is onze avond ook zo voorbij.

Dinsdag zijn Irma en ik naar Elliot’s Beach geweest. Het was welliswaar zowaar Nederlands weer (het was bewolkt, zo nu en dan regende het een beetje en het was fris), iets wat we heeeerlijk vonden. Eindelijk even wat anders dan zonzon en nog eens zon ;-). Het is een heel rustig stukje strand in een wat rijker gedeelte van Chennai. Beide lekker gezwommen, met kleren aan (het lijkt net afzwemmen ;-)). Daarna gezellig ergens gegeten en bij een winkel allemaal tudikas gepast (en uiteraard iets gekocht). Het was de bedoeling dat we met de kleine zuster mee zouden gaan naar haar congregatie, maar dat ging schijnbaar niet door. Wel kwam er een mannetje voor onze ventilator, dus nu kunnen we ook ’s nachts onze ventilator aan hebben, wat wel erg fijn is.

Woensdag hadden we een gesprek met Ft. Alphonse over dat we zo geshockt waren rond het feit dat de meiden hier in het meidenhuis aangeleerd wordt om elkaar te slaan. Voor ons echt niet te accepteren. Hier hebben we het met hem over gehad. Beide hadden we wel het gevoel dat hij het oppikte en er ook daadwerkelijk mee om de tafel gaat zitten met de zusters. Slaan is iets wat heel normaal is in de Indiaanse cultuur. Overal waar je kijkt worden kinderen door hun ouders geslagen, en gaat het er hard aan toe. In een huis van liefde (Anbu Illam), een katholiek huis, waar kinderen opgevangen worden vanwege de slechte thuissituatie, verwacht je niet dat kinderen dit soort dingen aangeleerd wordt…
’s Middags zijn we met z’n 3en naar Parrys Corner geweest, een wijk in Chennai waar je allerlei straten hebt met een dezelfde winkel, bv. fietsenmakers.. Echt te grappig voor woorden.

Donderdag begon de dag shockerend. ’s Ochtends hoorden we (alweer) allemaal lawaai vlak in de buurt. Gister hadden ze de hele nacht muziek aangehad, dus we keken niet heel vreemd op toen we ’s ochtends wéér allemaal geschreeuw hoorden. We zeiden nog tegen elkaar, mmm.. vast ruzie ofz. Wat bleek nou… Een man had zich opgehangen! Brrr.. echt verschrikkelijk. Zelfmoord is iets wat hier regelmatig voorkomt, in de krant lees je het regelmatig….
Overdag hebben we hard, heel hard ;-) aan ons onderzoek gewerkt, waarna we als beloning samen met de twee andere Franse vrijwilligers en Esther en Lobke in een heerlijke, rustige, mooie tuin thee gedronken hebben. Erg gezellig. Arjen en de Franse vrijwilligers zijn daarna naar de film gegaan, wij zijn blijven zitten en hebben er ’s avonds nog lekker gegeten. Ontzettend leuk om je ervaringen en belevenissen met elkaar te kunnen delen.
Weer een hele gezellige dag dus met allemaal belevenissen!
’s Avonds hebben Irma en ik nog allemaal leuke ideeën bedacht die we hier in het meisjeshuis kunnen doen en uitvoeren :-) :-) Leukleukleuk dus!

Hoe gaat het verder met iedereen in NL? Druk aan de studie, afstuderen, werk met daarnaast de leuke dingen?
Ik vind het steeds echt ontzettend leuk om weer allemaal mailtje en smsjes van iedereen te krijgen, ontzettend bedankt daarvoor!!
Heeel veel lieve groetjes van ons allemaal!

Nienke